ซินเดอเรลล่า
พูดจบนางก็ยกไม้เท้าที่มีดวงดาวเล็ก ๆ ของนางขึ้นมาอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ซินเดอเรลล่า พลันก็ปรากฏแสงวาบจากปลาย ไม้เท้าพุ่งตรงไปยังร่างที่บอบบาง และทันใดนั้นเอง ร่างบาง ๆ ของซินเดอเรลล่า ที่อยู่ในชุดแต่งกายแบบเก่า ๆ ซอมซ่อ ปะแล้วปะอีกนั้นก็กลับกลายเปลี่ยนร่างมาเป็นหญิงสาวสะคราญโฉมอยู่ในชุดแต่งกายที่สวยหรู ผมเผ้า หน้าตานั้นเล่า ก็ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างดีไปในทันทีทันใดนั้นเลย....
แล้วตอนสุดท้ายแม่มดผู้ใจดีก็ยังได้มอบรองเท้าคู่งามที่ทำจากแก้วบางใส สวมใส่ให้กับซินเดอเรลล่าอีกด้วย นางพูด อย่างใจดีว่า " สำหรับคนที่สวย ๆ อย่างเธอก็จะต้องคู่ควรกับรองเท้าแก้วคู่สวย ๆ คู่นี้อีกด้วยสิ...ถึงจะถูกใช่ไหม? " รองเท้าแก้วคู่งามคู่นั้นช่างเหมาะสม และยังใส่ได้อย่างพอดิบพอดีกับเท้าเล็ก ๆ ของซินเดอเรลล่าอีกเสียด้วยสิ...
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย แม่มดผู้ใจดีก็ได้บอกกับ ซินเดอเรลล่าว่า " เอาละ ทีนี้เธอก็ไปงานเลี้ยงได้แล้ว ฉันรับรองว่า เจ้าชายจะไม่ยอมห่างจากเธอแน่ อ้อ...แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่งนะว่า เธอต้องออกจากงานก่อนเที่ยงคืน มิเช่นนั้น เธอ จะต้องกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างเก่าของเธอต่อหน้าแขกทุกคน รวมทั้งคนสำคัญที่เป็นหัวใจของงานอย่างเจ้าชาย ด้วย รับปากฉันสิ " ซินเดอเรลล่า... " " ทั้ง ๆ ที่ยังจะงง ๆ อยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ซินเดอเรลล่าก็พยักหน้ารับคำ แล้วแม่มดผู้ใจดีก็หายตัวแวบไป สารถีร่างเล็กหน้าหลิมจึงได้เชิญหญิงสาวให้ขึ้นรถแล้วก็ห้อตะบึงออกไปยัง พระราชวัง....ทันที
และทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้าไปในบริเวณงาน สายตาทุกคู่ก็หันมามองดูเธอกันเป็นตาเดียว พวกเขาต่างก็อ้าปากค้าง กับสภาพสาวสวยตรงหน้า พวกเขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคนไหน สวย สง่า เท่าหญิงสาวคนนี้ ไม่เคยเห็นชุดที่ไหน จะงามเท่าชุดที่เธอสวมใส่ และ อาการของทุกคนก็ทำเอาซินเดอเรลล่าซึ่งห่างจากเรื่องการออกงานมานานนั้นอดที่จะ ประหม่าเขินอายเสียมิได้เลยทีเดียว แต่ขณะที่เธอกำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่นั้นเอง เสียงนุ่มทุ้มของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา ที่ใกล้ ๆ " ให้เกียรติเต้นรำกับฉันเถิดนะ "
ซินเดอเรลล่าหันมามองสบตากับเจ้าของเสียง แล้วต่างคนก็ต่างสบตากันนิ่งอยู่ ราวกับมีแรงดึงดูดขนาดใหญ่ที่ดึงดูด พวกเขาเข้าหากัน เหมือนกับว่าสรรพสิ่งรอบกายชั่วขณะนั้นหยุดการเคลื่อนไหว พวกเขามองเห็นเพียงกันและกัน และก็ตกหลุมรักกันและกันในทันทีนั้น ซินเดอเรลล่าถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้สบสายตาอันคบกริบที่ทอดมองมา แม้เธอจะไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้าผู้นี้มาก่อน แต่จากเครื่องแต่งกายและบุคคลิกที่สง่างาม แฝงไว้ด้วยอำนาจ ก็ทำให้ ซินเดอเรลล่ารู้ได้ทันทีว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเธอขณะนี้นั้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คนสำคัญที่สุด ของงานในค่ำคืนนี้...ใช่แล้ว... "เจ้าชาย ! "
" เต้นรำกันเถอะ สาวน้อย " เจ้าชายรูปงามเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวยังยืนอึ่งอยู่คราวนี้หญิงสาวไม่ปฏิเสธ คำชวน และมือแข็งแรงที่ยื่นมาตรงหน้านั้น....หลังจากนั้นก็ดูเหมือนกับว่า โลกทั้งโลกนี้นั้นจะมีก็แต่เพียงพวก เขาสองคนเท่านั้น พวกเขาต่างเต้นรำกันอย่างที่เรียกว่าไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยเลยทีเดียว....และในงานนั้นนาง แม่เลี้ยงทั้งลูกสาวทั้งสองของนางต่างก็ยืนจ้องมองกันอย่างอิจฉาตาร้อน ในความสวยงามของหญิงสาวที่กำลังเต้นรำ อยู่ในวงแขนของเจ้าชายที่พวกเธอไฝ่ฟันอยากที่จะเป็นเจ้าของหนักหนา แต่ไม่ว่าพวกเขานั้นจะจ้องมองยังไง พวกเขาก็จะไม่ทันที่จะนึกหรือจำได้หรอกว่า หญิงสาวแสนสวยนางนั้นที่พวกเขามองเห็นจะเป็น " ซินเดอเรลล่า" ลูกเลี้ยงและน้องสาวที่แสนสกปรกมอมแมมของบ้านที่พวกเขาเกลียดแสนเกียดผู้นั้นได้อีกเสียด้วยสิ!
ครั้นแล้ว....พอใกล้เวลาเที่ยงคืน ซินเดอเรลล่าเมื่อรู้สึกตัวนาฬิกาก็กำลังจะตีบอกเวลาเที่ยงคืนเข้าพอดี หญิงสาว รีบบอกขอตัวจากเจ้าชายทันที แล้วเตรียมที่จะวิ่งออกไปจากงาน ซึ่งเธอจำได้ถึงคำพูดที่แม่มดผู้ใจดีได้บอกเตือนเธอมา " หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ " แต่เจ้าชายพยายามที่จะถามนามของหญิงสาวที่พระองค์ได้ตระกองกอดหมุนไปทั่วงาน หากแต่หญิงสาวไม่ตอบได้แต่รุกรนและพยายามที่จะปลีกตัวออกไปจากงานให้จงได้ เจ้าชายก็พยายามรั้งเธอไว้ หญิง สาวดิ้นรน และสุดท้ายก็หลุดจากอ้อมกอดของเจ้าชายจนได้ แล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากงานโดยมีเจ้าชายนั้นก็ได้วิ่งตาม มาติด ๆ พลางร้องเรียก " เดี๋ยวก่อน..เธอเป็นใครกันแน่สาวน้อย กรุณาบอกนามและที่อยู่ของเธอแก่ฉันก่อน... !"
ไม่มีการหันกลับมามองจากซินเดอเรลล่า หญิงสาวยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง...แล้วก็วิ่ง และด้วยความเร็วบวกกับกระโปง ที่ยาวรุ่มร่ามของเธอทำให้หญิงสาวสะดุดบันใดล้มลง รองเท้าแก้วข้างหนึ่งต้องเป็นอันหลุดออกจากเท้า แต่เธอไม่มี เวลาที่จะมาก้มลงเก็บมันเสียแล้ว....เพราะเจ้าชายและทหารนั้นได้วิ่งตามมาติด ๆ หญิงสาวจึงจำต้องทิ้งรองเท้าแก้ว แสนสวยข้างหนึ่งไว้ที่นั่น เจ้าชายหยิบรองเท้าข้างนั้นขึ้นมา และนิ่งไปอย่างครุ่นคิด.....
หน้า 1
หน้า 2
หน้า 3
แปลและเรียบเรียงโดยสุขุมาลย์
พูดจบนางก็ยกไม้เท้าที่มีดวงดาวเล็ก ๆ ของนางขึ้นมาอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ซินเดอเรลล่า พลันก็ปรากฏแสงวาบจากปลาย
ไม้เท้าพุ่งตรงไปยังร่างที่บอบบาง และทันใดนั้นเอง ร่างบาง ๆ ของซินเดอเรลล่า ที่อยู่ในชุดแต่งกายแบบเก่า ๆ ซอมซ่อ
ปะแล้วปะอีกนั้นก็กลับกลายเปลี่ยนร่างมาเป็นหญิงสาวสะคราญโฉมอยู่ในชุดแต่งกายที่สวยหรู ผมเผ้า หน้าตานั้นเล่า
ก็ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างดีไปในทันทีทันใดนั้นเลย....
แล้วตอนสุดท้ายแม่มดผู้ใจดีก็ยังได้มอบรองเท้าคู่งามที่ทำจากแก้วบางใส สวมใส่ให้กับซินเดอเรลล่าอีกด้วย นางพูด
อย่างใจดีว่า " สำหรับคนที่สวย ๆ อย่างเธอก็จะต้องคู่ควรกับรองเท้าแก้วคู่สวย ๆ คู่นี้อีกด้วยสิ...ถึงจะถูกใช่ไหม? "
รองเท้าแก้วคู่งามคู่นั้นช่างเหมาะสม และยังใส่ได้อย่างพอดิบพอดีกับเท้าเล็ก ๆ ของซินเดอเรลล่าอีกเสียด้วยสิ...
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย แม่มดผู้ใจดีก็ได้บอกกับ ซินเดอเรลล่าว่า " เอาละ ทีนี้เธอก็ไปงานเลี้ยงได้แล้ว ฉันรับรองว่า
เจ้าชายจะไม่ยอมห่างจากเธอแน่ อ้อ...แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่งนะว่า เธอต้องออกจากงานก่อนเที่ยงคืน มิเช่นนั้น เธอ
จะต้องกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างเก่าของเธอต่อหน้าแขกทุกคน รวมทั้งคนสำคัญที่เป็นหัวใจของงานอย่างเจ้าชาย
ด้วย รับปากฉันสิ " ซินเดอเรลล่า... " " ทั้ง ๆ ที่ยังจะงง ๆ อยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ซินเดอเรลล่าก็พยักหน้ารับคำ
แล้วแม่มดผู้ใจดีก็หายตัวแวบไป สารถีร่างเล็กหน้าหลิมจึงได้เชิญหญิงสาวให้ขึ้นรถแล้วก็ห้อตะบึงออกไปยัง
พระราชวัง....ทันที
และทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้าไปในบริเวณงาน สายตาทุกคู่ก็หันมามองดูเธอกันเป็นตาเดียว พวกเขาต่างก็อ้าปากค้าง
กับสภาพสาวสวยตรงหน้า พวกเขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคนไหน สวย สง่า เท่าหญิงสาวคนนี้ ไม่เคยเห็นชุดที่ไหน
จะงามเท่าชุดที่เธอสวมใส่ และ อาการของทุกคนก็ทำเอาซินเดอเรลล่าซึ่งห่างจากเรื่องการออกงานมานานนั้นอดที่จะ
ประหม่าเขินอายเสียมิได้เลยทีเดียว แต่ขณะที่เธอกำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่นั้นเอง เสียงนุ่มทุ้มของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา
ที่ใกล้ ๆ " ให้เกียรติเต้นรำกับฉันเถิดนะ "
ซินเดอเรลล่าหันมามองสบตากับเจ้าของเสียง แล้วต่างคนก็ต่างสบตากันนิ่งอยู่ ราวกับมีแรงดึงดูดขนาดใหญ่ที่ดึงดูด
พวกเขาเข้าหากัน เหมือนกับว่าสรรพสิ่งรอบกายชั่วขณะนั้นหยุดการเคลื่อนไหว พวกเขามองเห็นเพียงกันและกัน
และก็ตกหลุมรักกันและกันในทันทีนั้น ซินเดอเรลล่าถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้สบสายตาอันคบกริบที่ทอดมองมา
แม้เธอจะไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้าผู้นี้มาก่อน แต่จากเครื่องแต่งกายและบุคคลิกที่สง่างาม แฝงไว้ด้วยอำนาจ ก็ทำให้
ซินเดอเรลล่ารู้ได้ทันทีว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเธอขณะนี้นั้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คนสำคัญที่สุด
ของงานในค่ำคืนนี้...ใช่แล้ว... "เจ้าชาย ! "
" เต้นรำกันเถอะ สาวน้อย " เจ้าชายรูปงามเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวยังยืนอึ่งอยู่คราวนี้หญิงสาวไม่ปฏิเสธ
คำชวน และมือแข็งแรงที่ยื่นมาตรงหน้านั้น....หลังจากนั้นก็ดูเหมือนกับว่า โลกทั้งโลกนี้นั้นจะมีก็แต่เพียงพวก
เขาสองคนเท่านั้น พวกเขาต่างเต้นรำกันอย่างที่เรียกว่าไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยเลยทีเดียว....และในงานนั้นนาง
แม่เลี้ยงทั้งลูกสาวทั้งสองของนางต่างก็ยืนจ้องมองกันอย่างอิจฉาตาร้อน ในความสวยงามของหญิงสาวที่กำลังเต้นรำ
อยู่ในวงแขนของเจ้าชายที่พวกเธอไฝ่ฟันอยากที่จะเป็นเจ้าของหนักหนา แต่ไม่ว่าพวกเขานั้นจะจ้องมองยังไง
พวกเขาก็จะไม่ทันที่จะนึกหรือจำได้หรอกว่า หญิงสาวแสนสวยนางนั้นที่พวกเขามองเห็นจะเป็น " ซินเดอเรลล่า"
ลูกเลี้ยงและน้องสาวที่แสนสกปรกมอมแมมของบ้านที่พวกเขาเกลียดแสนเกียดผู้นั้นได้อีกเสียด้วยสิ!
ครั้นแล้ว....พอใกล้เวลาเที่ยงคืน ซินเดอเรลล่าเมื่อรู้สึกตัวนาฬิกาก็กำลังจะตีบอกเวลาเที่ยงคืนเข้าพอดี หญิงสาว
รีบบอกขอตัวจากเจ้าชายทันที แล้วเตรียมที่จะวิ่งออกไปจากงาน ซึ่งเธอจำได้ถึงคำพูดที่แม่มดผู้ใจดีได้บอกเตือนเธอมา
" หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ " แต่เจ้าชายพยายามที่จะถามนามของหญิงสาวที่พระองค์ได้ตระกองกอดหมุนไปทั่วงาน
หากแต่หญิงสาวไม่ตอบได้แต่รุกรนและพยายามที่จะปลีกตัวออกไปจากงานให้จงได้ เจ้าชายก็พยายามรั้งเธอไว้ หญิง
สาวดิ้นรน และสุดท้ายก็หลุดจากอ้อมกอดของเจ้าชายจนได้ แล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากงานโดยมีเจ้าชายนั้นก็ได้วิ่งตาม
มาติด ๆ พลางร้องเรียก " เดี๋ยวก่อน..เธอเป็นใครกันแน่สาวน้อย กรุณาบอกนามและที่อยู่ของเธอแก่ฉันก่อน... !"
ไม่มีการหันกลับมามองจากซินเดอเรลล่า หญิงสาวยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง...แล้วก็วิ่ง และด้วยความเร็วบวกกับกระโปง
ที่ยาวรุ่มร่ามของเธอทำให้หญิงสาวสะดุดบันใดล้มลง รองเท้าแก้วข้างหนึ่งต้องเป็นอันหลุดออกจากเท้า แต่เธอไม่มี
เวลาที่จะมาก้มลงเก็บมันเสียแล้ว....เพราะเจ้าชายและทหารนั้นได้วิ่งตามมาติด ๆ หญิงสาวจึงจำต้องทิ้งรองเท้าแก้ว
แสนสวยข้างหนึ่งไว้ที่นั่น เจ้าชายหยิบรองเท้าข้างนั้นขึ้นมา และนิ่งไปอย่างครุ่นคิด.....
